Zaczęło mnie zastanawiać jaki stopien egoizmu reprezentuje. Czy może ktoś, kiedyś stworzył jakąś teorię, zbiór skomplikowanych wzorów, w których znajdziemy jakieś całki, funkcje i pochodne a to wszystko oparte na stosie założeń i rachunku prawdopodobieństwa. Teorię, która w “łatwy”, obiektywny sposób zakwalifikuje mnie czy otaczające mnie osoby do jednej z egoistycznych klas.

Na ile jestem egoistic, a ile odbiegam od selfish.

Zakoczyło mnie to jak zmieniają mnie ludzie. Już dawno zamknęłam się w szczelnej skorupie, by uwidocznić dla otoczenia jedynie połyskujące milionem zielonych refleksów, łuskowate narośle, chroniące przed bólem. Z drugiej strony, na ile moje selfish kierujące mną ku samoobronie, krzywdzi innych?! Jak ja wpływam na Was?

Kiedy słowo Ja odejdzie na dalszy plan i spotkam wokół siebie ludzi, którzy potrafią powiedzieć _my_, _razem_, bądź _wy_? Kiedy dążenie do zaspokojenia, tylko i wyłącznie, własnych potrzeb odejdzie w niepamięć i smutne cienie zapatrzone w siebie, swoje problemy ale i małe szczescia i pragnienia, zaczną uśmiechać się do innych na ulicach? Kiedy wreszcie zauważy mnie drugi przechodzień?

I nie twierdze, że odrobina egoizmu jest zła,  czasami trzeba być małym egoistą… Wziać gorącą kąpiel pełną piany i aromoatycznych olejków odmawiając partnerowi wspólnego oglądania seriali czy ciepłej kolacji gdy wejdzie w próg. Trzeba robić coś dla siebie, znajdować czas na mniejsze i większe przyjemności, samodoskonalenie ale nie zawsze trzeba mianować to egoizmem z dopiskiem mały, bądź należny mi.