Dużo się dzieje, nie pisałam od wyjazdu do Huddersfield więc teraz mimo setek myśli w głowie, które najchętniej przelałabym w jakąś treść, żyje jeszcze we mnie dziwna chęć opowiedzenia wszystkiego co już było.

Był wyjazd – 4 wspaniałe dni, spędzone w okolicy iście baśniowej. Łąki pełne kwiatów, wąskie kręte uliczki, wysokie mury z głodko ciosanych kamieni, gęsty las z tajemniczą ścieżką pomiędzyzielenią, fiolet pól szafirków… Dni na rozmyślania, obcowanie, rozmowy, naukę bycia razem.

I znów powrót, jak każdy bolesny. Połączony ze zderzeniem z pełną pracy i obowiązków rzeczywistością. Uporanie się z zaległościani, przyległościami i naległościami pewnie pochłonie mnie aż do połowy czerwca, kiedy to pewna że udało/nie udało mi się zaliczyć sesji oddam się wakacyjnej pracy z głową wolną od myśli akademicko-przyszłościowych.

Była też Mama, znów 4 dni tym razem Jej urlopu, ciepłe obiady ze świeżymi surówkami, zawsze posprzątana kuchnia i świeże bułki. Była przede wszystkim Jej bliskość, której brakowało mi od tylu lat. Ta świadomość, że teraz mam Ją dla siebie na wyłączoność i przez te dni jest tylko moja. Długie rozmowy, wspólne spacery. Mała rekompensata za te łzy i podróże pod prąd w ucieczce przed alkoholem. Już tęsknie, zważywszy na fakt że i Jej było to potrzebne – zapewne bardziej niż mi. Bo obie czujemy, że troski najlepiej jest oddać morzu…

Cały czas są studia, jakimś cudem uzyskany wpis, zaliczone koło. Są te nieporozumienia, drugie terminy i ustny egzamin na horyzoncie. Są plany i wyrzeczenia – wszystko powli. Zaliczę sesję, wystąpie z Zarządu, złoże podanie o ITSa, a jeżeli go otrzymam pomyślę o dalszym studiowaniu i pracy…

Są małe marzenia i plany – są oferty mieszkań pozapisywane w plikach, są terminy w notesie i telefony od pośredników. Może za kilka miesięcy będzie i swój własny kąt. Jest gdzieś w wyobrażeniach dom, poddasze oświetlone wiosennym słońcem, nowa gitara, na ścianach zdjęcia, a w kącie skulony śpi pies.

Są wspomnienia, zawody, porażki i przegrane. Są myśli, które z głowy chce się przepędzić i ludzie o których pragnie się już zapomnieć. Są rozmowy i zdania, które przypominają wszystkie złe chwile, a w sercu nadzieja że ta Mała poradzi sobie choć w połowie tak jak ja…

Są osądy, z którymi staję twarzą w twarz i konsekwencje, których nigdy bym się nie spodziewała – na które zarobiłam nie ja.

Jest radio w samochodzie, pusta droga i…

“Może masz w głowie myśli bardziej szalone niż ja
Może masz skrzydła których by Tobie pozazdrościł ptak
Może masz serce całe ze szlachetnego szkła
Może masz kogoś a może właśnie kogoś Ci brak
Nie płacz, nie płacz, o nie

Nie ma nikt, takiej nadziei jak ja
Nie ma nikt, takiej wiary w ludzi i cały ten świat
Nie ma nikt, tylu zmarnowanych lat
Nie ma nikt, bo któż to wszystko mieć by chciał
Tylko ja, tylko ja”

Które przypominają, że jednak potrafię jeszcze odpoczywać, zwolnić i przez chwilę niczym poza sobą delektować się chwilą…