Jak długo umierają Wróżki? Kiedy ustaje trzepot lśniących skrzydeł? Czy wtedy gdy serce wybije ostatni ton, czy może w chwili gdy z powiek opadnie złoty pył?

Coś czy marzenia?

Za dużo ostatnio było realizmu, zdrowego rozsądku i złej pogody… Bardzo złej, i tej Złej Chwili która przechadzała się blisko i tego Pecha z namiarem na jego imię…

Jestem zmęczona, późno już – referat w 3/5 napisany, prezentacja w 2/5 przygotowana… Nowa strona prawie stoi. Urodzinowy prezent dla mojego najukochańszego Kawalera. Może o nim, o nas będę pisać częściej niż o sobie.

„Wierzę w diabły takie jak ja
Wciąż nieskończenie
Przed aniołkiem ty obroń
Mnie swym ramieniem”

Pełnia! Kolejna. Wyszłam z domu po 21, rzadko o tej godzinie wybieram się z psiakiem an długi spacer. Nawet jeżeli spacerujemy godzinę to gdzieś blisko. Po zmroku nie lubie oddalać się od domu. Dziś plaża, morze, ciepły piasek. Księżyc był przeogromny… jak w bajkach spoczął na chmurnej poduszce

Spokój duszy, niepokój dłoni i stóp… chciałabym biec a najbardziej znów rozwinąć skrzydła, strzepnąć z nich srebrny pył i bez strachu wzbić się w powietrze.

„Nie jeden toast będzie za nas. takiej miłości nie zapomina się w dzień. A gdy wieczornie alkohol rozgrzewa krew żar tego, co było znów rozpala duszę. Kochani jesteście”

Bo kilkadziesiąt znaków, jeden MMS. Stary, dobrze znany widok. Wczoraj wydało mi się, iż było tam bardziej zielono.

Bo tylko nielicznych stać na odwagę by powiedzieć „pas”, potem dumnie wypiąć pierś i żyć dalej. Nadal pod telefonem, blisko, troszkę w ukryciu – chyba tak poznaje się największych przyjaciół Tych, z którymi, z tym samym obłędem w oczach można wirować w kółko w świetle księżyca, depcząc te same, wytarte brukowe kostki…

P.S. Jutro obrona!