niedawno patrzyłam matkę spacerującą ze swoim małym synkiem. Dziecko wyraźnie czegoś chciało – “pokaż paluszkiem”, wskazało na kolorowe pismo na wystawie sklepu. Widzę też niemal codziennie ludzi wykrzykujących – aport! palcem  wskazujący kierunek biegu. Gdzie tu savoir vivre, gdzie zwykła wygoda – mama zawsze powtarzała mi, że nie ładnie jest pokazywać palcem… a jak jest z wytykaniem?

Jak było z tym językiem, z ludźmi na językach i jak oni wszyscy się tam mieszczą. Mam ochotę zadawać egzystencjonalne pytania na poziomie 5-latka. Bo mam po prostu dość!

Wrze we mnie złość, gniew i jeszcze coś. Dziwnym ciśnieniem wypełniając wnętrze, cisnąc łzy do oczu. Przypominam sobie jaka jestem silna i jak dużo potrzeba by mnie złamać. Dużo bardzo, dużo ale nikt nie wie ile razy w nocy zwijam się w kłębek i nie moge spać.

Musi mi ktoś przypomnieć jak to jest – _mieć wyjebane_…

Bo podobno jestem kurwą, dziwką, a kochanek to mam na pęczki i każdy o tym wie. Manipuluję ludźmi, wykorzystuję ich, a potem porzucam. Zawsze mam z czymś problem. Nooo i na końcu kwiatek jestem z OSP Gdańsk – aaaa scaryyyyyyy.

Koleżanki dzwonią i ostrzegają przede mną. Przyjaciółeczki rzucają mi w twarz obelgami. A inni szepczą za plecami myśląc, że nie słyszę.

Jestem wolnym strzelcem i wreszcie ludzie mogliby to zrozumieć. Nie będę wykorzystywać znajomości większych czy mniejszych, by dostać prace czy osiągnąć marzenia. Zapracuję na wszystko sama, tylko jak skoro na plecach mam wielką etykietkę i tylko nieliczni nadal chcą mnie poznać, nie ufając krążącym opiniom.