Google rządzi i to każdy wie od dawna, ostatnio zostałam _wygooglana_ przez kilka osób i proszę kiedy sama to zrobiłam gdzie trafiam?

Profil na kobiecym portalu, mój blog, profil na portalu medycznym, kilka głupich komentarzy, aukcje allegro i strona fotograficzna oraz dA… Przeraża mnie to, że ludzie właśnie z takich źródeł czerpią o mnie informacje. I tak jak nie przeszkadza mi że O. czy A. zaglądają tutaj czy znalazły inne moje profile [bo to w końcu "grupa - znajomi" i jakoś mam wrażenie, że znają/poznają mnie na tyle by skonfrontować słowa z rzeczywistością] tak zastanawiam się częściej nad ukrywaniem swojej obecności w niektórych miejscach ze względu na fakt, że ludzie z pracy czy tacy z którymi mam stricte służbowe kontakty, także internet i google posiadają, a Ci nie zawsze należą do światłych, inteligentnych i dobrze wychowanych… Dlatego profil na bebo.com usunięty a jak się zdenerwuję to i ten z KK zniknie.

A jeszcze niedawno myślałam że jedna z znajomych ma paranoje skrupulatnie usuwając ślady swojej obecności w sieci.

… ale tylko wykształconych. Ktoś, kiedyś to powiedział i uważam, że całkiem mądrze, choć od każdej zasady jest odstępstwo dlatego moim zdaniem, podróże kształcą w stopniu zależnym od tego z kim podróżujesz. Kolejny wypad do Wawy, po miesięcznej przerwie – znów tyle samo godzin w aucie, z tą samą osobą. Mimo, iż podróż minęła w większośći na milczeniu, a w mojej głowie jakiś nieznośny chochlik rodzi wyrzuty za cisze i moją nieobecność. Ten czas kiedy pozwoliłam myślom przebiec przez głowę jak tabun rozędzonych koni, zaowocował tym, że na pobojowisku znów zaczynają kwitnąc idee malowane słońcem.

Herbata z kardamonem, świeczki – wiem już, że nie mam tak wielkiej siły sprawczej, by to co sie dzieje wokoło było moją winą!

Nie sądziłam, że kilka godzin na placu z trójką znajomych, trójką psów i tym wszystkim dookoła potrafi mnie tak pozytywnie nastroić. Wyłączyłam się, na tylnim siedzeniu samochodu spoczywały spokojnie notatki i podręczniki owinięte szczelną kołdrą niepamięci. Nie chciałam wracać, nie lubie wracać z wyjazdów. Nie dość, że droga powrotna zawsze mija szybciej to jeszcze, przekręcając klucz w zamku człowiek zmierzyć się musi z rzeczywistością domu i dnia codziennego, którą jeszcze kilka godzin temu miał tak daleko za sobą…

Postanowiłam wyłączać częściej telefon, bo mam głupie przeświadczenie że bliscy odczuwają te chwle, kiedy jest mi wyjątkowo dobrze i jakoś pregną wyssać całą tą energie pisząc lub dzwoniąc w najmniej oczekiwanym momencie. Jak wiadro zimnej wody! Prosto w pysk na orzeźwienie. Dobrze, że mimo tego mogłam choć na chwile odlecieć – drzeć się w środku do granic, na zewnątrz wyśpiewując teksty nie do końca zapamiętane. Mimo, iż playlista wyśpiewywana w drodze, działała bardziej psychodelicznie niż kojąco. Nie wiem co jest w O. że przy Niej odlatuję, przestaje być control freak’iem, że na zadane z nienacka pytanie odpowiadam szczerze, a gdy chodzi o inne rzeczy potrafię mieć _wyjebane_.  “To jest mój sen ten sen przeraża mnie. W pokoju bez ścian zamykam się. Nie ma nic nie ma mnie niby bezpiecznie ale wcale nie jest dobrze w moim śnie”

Teraz siedzę, czytam fora, przeglądam oferty i poza świadomością, że brzuch mnie boli i nie wiem dlaczego mam ochote na czekoladę nie chce wiedzieć nic.  Domyślam się, że z tą czekoladą to jakiś wkręt – bo mi O. wywaliła, że kiedyś powiedziałam, iż moge żyć bez słodyczy więc jak na złość teraz chce. Brzuch boli sam z siebie, bo mu raz na jakiś czas odpierdala, albo to jakiś śliczny psychosomatyk, bo powaliłam 2 termin poprawkowy z mikrobów tak z kretesem i będę się w środę ratować jak tylko się da, by zaliczyć przedmiot i jednocześnie rok, booo tak chujowo po półmetku wylecieć ze studiów… “I wish I could get out of this nameless place!”

Chyba tyle:

- poza rozpierającą mnie potrzebą popłakania się – ale o tym później bo jeszcze nie do końca wiem dlaczego ludzie/ja w ogóle płaczą… “Tak nisko już upadły moje łzy. Jak długo muszę żyć, by podnieść i ocalić je?”

- oraz potrzebą przytulenia się i wyszeptania “dziekuję” ale to w sobie zwalczę, bo w całokształcie głupio będzie to wyglądać

- jak również… taaaa jak również tą jedną rzeczą, której definicji stowrzyć nie potrafię, a tak bardzo bym chciała. Tym, o czym chce mówić ale jeszce nie umiem i nie mogę, tym czego szkic zostanie tylko w mojej głowie, co mnie może kiedyś zgubi albo – albo wzmocni, podniesie. “Jeden ruch spadam a moje myśli rozbiją się o kamień. To jest jak opium, wciąga i czuję się coraz słabiej”

Decyzja podjęta, wystarczy wsiąść w auto i pojechać zabrać, to co jescze z tego wszystkiego zostało… Całą sobą nie mogąć spać, nie mogąc śnić, siedziałam w pokoju skulona w kłębek pytając siebie czy to wszystko musi tak wyglądać.

Zadając sobie pytania kto manipulował, a kto dał się manipulować. Wykorzystani, przegrani, niezwyciężeni i nieugięci. Chęci, pragnienia, marzenia… Przewartościowanie!

A kiedy po “wybiła ósma, mamy nowy dzień”, z całych sił stajac w pionie usłyszałam to -  same słowa, na pamięć znane dźwięki… patrzyłam jak na oknem zmieniają się obrazy zaciskając zęby, starając się nie płakać, w myślach nucąc.

A potem poczułam się lepiej, wiedziałam ze ta lekkość to rodzaj ulgi ale dlaczego było mi z tym /dziwnie/?!

Rytuał, który zmienił bardzo wiele… Słowa, których nie chciałam słyszeć, emocje, myśli.

Miałam czekać, nie mogłam – zerwałam spod płotu szałwie, na kartce spisałam słowa modlitwy – pozbyłam się strachu, bo wiedziałam że walcze o siebie. Oczyścić dusze zaczynając od ciała . Wszystko przy blasku świec. Płonące słowa i szkic – drzewo przepołowione piorunem.

Mija miesiąc a ja dziś wiem, że moja modlitwa została wysłuchana –  kolejna pełnia.

Czerpiąc siłę z blasku księżyca wiem, ze jestem w dobrym miejscu – poza sobą i wewnątrz siebie…